به باغ خاطرما جاودانه پژمرده است!

چگونه کم کم زنگارناامیدی ها،

جلای آینه شوروشوق رابرده است.

لبان ما، دیری ست

به هم فشرده چونیلوفران نشکفته است.

چنان به زندگی بی نشاط خوکردیم؛

که نقش روشن لبخند یادمان رفته است!

ببین  به چهره این مردمان راهگذر؛

دل تمامیشان غنچه نخندیده ست.

هنوز،خانه ای ازخانه های این سامان

شبی زبانگ سرودوسرورهم خوانان

دمی زشادی وپاکوب دست افشانان

به خودنلرزیده ست!

ببین که برسردلها یمان چه آوردیم!

ببین که نخواسته باعمرخودچه هاکردیم!

چراچوماتمیان،بی خروش می مانیم؟

چراسرودنیایش به بامداد،به نور،

سرودگندم،باران،

                   سرودشالیزار،

سرودمادر،کودک،پدر،

                      سرودوطن،

سرودزندگی وعشق رانمی خوانیم؟

یکی بپرس،که اززندگی چه میدانیم؟

نفس کشیدن آیانشان زیستن است؟

خموش ، مردن؟

                 یا

                  شوروشوق پروردن؟!

چوآفتاب،به این لحظه هادرخشیدن.

امیدوشادی وشورونشاط بخشیدن.

مگرنه اینکه غمی سهمگین به دل داریم

مگرنه اینکه به رنجی گران گرفتاریم؟

نشاطمان راباید همیشه،چون خورشید،

بلندوگرم - دراعماق جان نگه داریم.

مده به پیچک غم،آب وآفتاب ونسیم

بیادوباره به فریاد ارغوان برسیم!